In het oktobernummer (3) Triage, voor Spoedeisende Hulp verpleegkundigen, stond een mooi artikel van Nijboer en de Rooij over een patient die overleed nadat hij had gegeten van de Taxus Baccata. Het was een suicide poging. Toch hebben de hulpverleners gedurende ruim een uur getracht hem te reanimeren, zonder succes. Daarmee is de wens van de patient vervuld (de dood), maar niet die van de hulpverleners, die wilden de patient laten leven. De vraag rijst of de hulpverleners in dit geval niet veel eerder met de reanimatie hadden moeten stoppen, gezien de doodswens van de patient. Ligt hier een taak voor verpleegkundigen om ook in die situaties de “patients advocate ” te zijn?