Wij, Olivia, Yunus en Carlos, studenten van de Han hebben tijdens de module Interprofessioneel Leren meegewerkt aan het project Versterken van plekken van verbinding. Hierbij werden wij begeleid door onze opdrachtgevers  Bas Timmen (gemeente Nijmegen), Chantal Neervoort (Bindkracht 10) en Simone Boogaarts (HAN).

Het doel van onze opdracht was om samen met de bewoners van een portiekflat te achterhalen wat de wensen zijn om de sociale cohesie op straatniveau te versterken. Centraal  stond hierbij  de vraag aan de bewoners: wat wil en kan je doen om je buren beter te leren kennen? Om hier meer inzicht in te krijgen, organiseerden we een koffiemoment. We maakten een flyer waarin we bewoners uitnodigden voor een kop koffie of thee voor hun wooncomplex. Een week voor het koffiemoment deden we die bij alle betrokkende buren door de brievenbus. We kozen bewust voor het tijdstip tussen 17.00 en 19.00 uur, in de hoop dat we dan zoveel mogelijk mensen zouden tegenkomen.

Koffie, kruidnoten en “geleende” theezakjes

En toen was het zover: 20 november. We hadden een vragenlijst ontwikkeld om bewoners te bevragen over het contact dat zij hebben met hun buren. Vanuit wijkcentrum De Schakel mochten we een koffie- en theekannen, twee statafels en marineblauwe rokken voor de statafels lenen. Daarnaast mochten we ook nog gezellige lampjes lenen wat meer sfeer bracht in de inmiddels donkere lucht.  Bij de Aldi in Brakkenstein haalden we nog melk, frisdrank, Bastognekoeken en geheel in stijl van de jaargetijde kruidnoten. Bekertjes, suiker, creamer en roerstaafjes nam één van de groepsleden mee van zijn werk. De theezakjes? Die “leenden” we met toestemming van onze opdrachtgever bij de koffieautomaten op school. Een paar theezakjes minder zou de HAN vast niet missen. Denken wij…

Die avond stonden we daar: opgesplitst in duo’s, met de statafels strategisch tussen de wooncomplexen geplaatst. Zo kon ieder duo bewoners aanspreken en hadden we ook zicht op elkaar. Toch ging er bij ons allemaal dezelfde gedachte door het hoofd: wat als er niemand komt? En misschien nog belangrijker: Hoe dan verder?  Alsof dat nog niet spannend genoeg was, was het ook écht ijskoud. Zo koud dat er geen gevoel meer was in onze handen en voeten.

Meer bezoekers dan verwacht

Ondanks de kou kwamen er bewoners naar buiten. We merkten zelfs een soort sneeuwbaleffect. Bewoners die al contact met elkaar hadden, nodigden anderen uit om ook even langs te komen. Veel mensen wilden de vragenlijst het liefst zo snel mogelijk invullen om weer naar binnen te kunnen. Dit begrepen wij echter gelijk, want het was echt ijskoud buiten.

Uiteindelijk spraken we die avond tien bewoners. Meer dan we hadden durven hopen. Dankzij deze gesprekken kregen we een beter beeld van de wensen en behoeften van de bewoners. Toch snakte wij naar meer, daarom verspreidden we na afloop opnieuw flyers, waarin we aankondigden dat we twee weken later zouden aanbellen bij de overige bewoners.

Aanbellen bij de bewoners

Twee weken later gingen we opnieuw op pad. Ditmaal met zakjes kruidnoten, het was tenslotte één dag voor pakjesavond. Tijdens deze middag spraken we nog eens zes bewoners. In totaal hadden we daarmee bijna de helft van alle bewoners uit de drie wooncomplexen gesproken. Het viel ons op dat de meeste bewoners bereid waren om mee te doen aan het onderzoek, iets waar we zeer tevreden over waren.

Na het analyseren van alle gegevens kwamen we tot een duidelijke conclusie. Het overgrote deel van de bewoners gaf aan tevreden te zijn met de contacten die ze hadden met de mensen uit hun eigen wooncomplex. Ze hadden minder behoefte aan verder contact met bewoners uit andere wooncomplexen. Zolang zij de mensen in hun eigen trappenhuis kennen, elkaar kunnen groeten en af en toe een kort praatje kunnen maken, is dat voor hen voldoende. Het merendeel van de bewoners gaf echter aan wel interesse te hebben in een buurtfeest. Bewoners gaven ook een aantal wensen. De wensen waren dat het buurtfeest zou plaatsvinden in een warmere periode, bij mooi weer, met eten, drinken en eventueel activiteiten. Op die manier zouden bewoners elkaar in een andere setting kunnen ontmoeten. Voor ons is de opdracht klaar, maar een volgend groepje IPL studenten gaat samen met een aantal bewoners dit buurtfeest organiseren.

Afsluiting

Terugkijkend zijn wij erg tevreden over het verloop van onze opdracht. Ondanks de verschrikkelijke kou, bevroren handen en voeten hebben we waardevolle inzichten opgehaald en écht contact gemaakt met bewoners. Door dit onderzoek hebben we een beter beeld gekregen over de wensen en behoeftes van de bewoners zelf, we hebben met ze gepraat in plaats van over hen.

Olivia, Yunus en Carlos