De internationale stage lijkt een hoogtepunt voor veel studenten van het ILS. Roos, studente aan de docentenopleiding Frans, is op dit moment in Lille voor haar internationale stage. Dit is een prachtige kans om je Franse taal te verbeteren, immers: interactie is de beste manier om een taal te leren. Toch bleek het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Integendeel: waar anderen vooral voorpret ervoeren en er veel zin in hadden, nam spanning bij Roos vooral de overhand.

Tijdens het derde jaar moest Roos een keuze maken. Studeren aan een universiteit in Frankrijk stond vast, maar de studenten mochten de stad zelf kiezen. De keuze viel op Lille, niet te ver weg, maar wel het echte Frankrijk-gevoel. Bovendien was in Lille meer sprake van een stage dan een studie. Roos loopt momenteel stage op een Franse basisschool. ”De stage vind ik geweldig. De leerlingen, kinderen van 6 tot 11 jaar, zijn ontzettend lief en enthousiast over mijn komst. Ook de collega’s hebben mij heel hartelijk ontvangen.”

“Mijn ouders hebben mij naar Lille gebracht. Het afscheid vond ik zwaar. Ik kreeg maandagochtend geen hap door mijn keel en de zenuwen gierden door mijn lichaam. Op een gegeven moment was ik toch toe aan het afscheid; je krijgt genoeg van dat telkens opnieuw dag zeggen. Uiteindelijk moet het toch gebeuren.”

De eerste paar weken in Lille gingen vrij goed, op een paar moeilijke momenten na. “Het voelt gewoon als een bepaalde spanning in je lichaam die alles overheerst. Ik kon dan geen rust vinden en voelde me gehaast. De momenten waarop ik me realiseerde dat ik nog zoveel maanden moest, waren best demotiverend en angstaanjagend. In de voorjaarsvakantie ben ik twee weken thuis geweest in Nederland. Toen ik daarna weer terug was in Lille, had ik een echte dip. Ik had het thuis zo fijn gehad, maar in Lille werd ik wakker met onrust en ging ik ermee naar bed. De gedachten aan thuis zorgden ervoor dat de tranen al opwelden. Alles aan Frankrijk vond ik stom en ik zat Nederland op te hemelen. Ik zat te fantaseren over vluchten naar huis of mijn minor afbreken. Er ontstonden zelfs gedachten dat ik nooit aan deze studie was begonnen als ik wist dat ik per se naar het buitenland moest. Daarnaast merkte ik ook lichamelijk dat ik last had van stress: ik had buikpijn en hoofdpijn. Ook was ik angstig om alleen op stap te gaan en bleef dus liever binnen. Ik had ontzettend last van heimwee.”

Toch zou Roos het studenten aanraden om op internationale stage te gaan. “Ik denk dat het belangrijk is om angsten te overwinnen en daarnaast vind ik dat je beter spijt kunt hebben van dingen die je hebt gedaan dan de dingen die je niet hebt gedaan.”
Als het geen verplicht onderdeel van Roos’ studie was geweest, was ze waarschijnlijk niet naar het buitenland vertrokken. Desondanks heeft ze geen spijt. “Nu ik hiermee bezig ben, ben ik wel trots op mezelf wat ik al heb bereikt en volbracht. Als je snel heimwee hebt en je bent bereid dit onder ogen te zien en hieraan te werken, dan zou ik het zeker aanraden.”

Voor de studenten die last hebben van heimwee tijdens de internationale stage, heeft Roos nog tips: “Neem contact op met je docenten van de HAN en praat erover. Verstop je vervelende gevoelens niet, maar breng ze naar buiten. Het is belangrijk om je gevoelens te erkennen en te zeggen: ‘Ik heb heimwee en dat is oké.’”