Nu Corona af lijkt te gaan lopen pak ik de draad weer op om iedere maand met een student, klas of docent een dagdeel mee te lopen. Vandaag, woensdag 27 januari ben ik te gast bij Foodcafe Bluf in Nijmegen. Maartje Smeijsters, studente Ergotherapie, heeft mij uitgenodigd om een kijkje te nemen op haar stageadres.
Foodcafe Bluf is een plek waar medewerkers met een afstand tot de arbeidsmarkt werken. Autisme is daarbij een veelvoorkomende onderliggende aandoening. Als stageadres behoort het tot een innovatieve stage van de opleiding ergotherapie.

Ik word bijzonder hartelijk ontvangen. Het café is net weer open gegaan. Dat maakt de sfeer van de dag. Het voelt net als paarden die na de winter de wei weer in mogen. Maartje vertelt ononderbroken en enthousiast over haar leerervaringen en ze laat me een en ander zien. Ze heeft ervaren wat het vraagt om goed te kunnen communiceren met de werknemers met een afstand tot de arbeidsmarkt, om hen te coachen om de ‘handicap’ om cq in te zetten in een kracht, om vaardigheden aan te leren en om daarmee overall betekenisvol handelen te laten groeien. Op en top ergotherapie dus. Mij valt op hoe Maartje dat vanuit een natuurlijke en eigen kracht doet. Niet met grote gebaren, niet met grote woorden, maar intentioneel zeer sterk. Maartje blik terug op een bijzonder waardevolle stage.

Natuurlijk komt ook Maartje haar verdere (studie)loopbaan in het gesprek naar boven. Pedagogische wetenschappen heeft ze op haar verlanglijstje staan, na de bachelor. Want de opleiding ergotherapie gaat ze zonder twijfel afronden. Maartje uit zich met mooie en warme woorden over de opleiding en over het beroep. In gedachten stel ik me voor dat het voor onze ergo-docenten fijn moet zijn om studenten als Maartje op de opleiding te hebben. Als ik haar vraag wat ze zou doen als ze een dag mijn functie heeft, dan zou ze – met enorme liefde voor de opleiding – vragen om op momenten in de toetsing iets concreter te zijn naar studenten toe. Daarna verontschuldigd ze zich ook meteen weer, omdat de opleiding haar werkelijk dierbaar is.

Ik neem afscheid van Maartje en ik voel trots. Trots op wat Maartje voor zichzelf heeft neergezet en op de opleiding die dit ondersteunt en mogelijk maakt.

Dank Maartje. Succes met de minor ‘gedraag je’.