Hoe duurzaam is de HAN zelf eigenlijk?

Leestijd: 3 minuten

Het plezier straalt ervan in het vraaggesprek. En met uitspraken als “Ik wil de luis in de pels zijn” en “Je moet het sexy maken” laten William Smits (56) en René Frielink (65) zien dat ze weten wat ze willen.

Dat wil nog niet zeggen dat de weg geen hobbels kent. Al heeft de HAN een respectabel aantal lectoraten die met duurzaamheid bezig zijn, al hebben we het snel groeiend Centrum Meervoudige Waardecreatie en de erg populaire minor en master Circulaire Economie, al wordt in het instellingsplan duurzaamheid als pijler benoemd in het onderwijs en hebben we nota bene een Green Office – volgens William en René is er overduidelijk werk aan de winkel voor de HAN.

We zien het nog niet!

Want… waar zie je onze duurzaamheid, waar ruik je ‘m, waar proef je ‘m? Liggen er zonnepanelen op de daken? Rijden we elektrische leaseauto’s? Liggen er biologische broodjes in de kantine, zijn de ongezonde spullen al duurder geprijsd en krijgen de koffieboeren een eerlijke prijs voor ons favoriete drankje? En wat te denken van het plastic wegwerpservies?

HAN onder de loep

René Frielink, sinds 1 maart HAN-duurzaamheidscoördinator voegt er meteen aan toe dat al wel dingen gedaan zijn. In zijn eerdere rol van hoofd ICT en Facilitair was hij bijvoorbeeld betrokken bij het verduurzamen van het dagelijkse goederentransport op de Nijmeegse campus HAN / RU / Radboud UMC. Maar het is echt nog te weinig, vindt ook William Smits, docent Commerciële Economie én sinds september student deeltijdmaster Circulaire Economie. In opdracht van René voert hij als onderdeel van de master een integrale analyse waarbij hij de HAN onderzoekt aan de hand van het zes waardenmodel.

Frituur

Hoe kan het dat een hogeschool die duurzaamheid deel laat uitmaken van het curriculum dit zelf nog zo weinig praktiseert? “Dat komt”, weet René, “omdat de HAN nog niet werkelijk de keuze heeft gemaakt. Het vraagt namelijk lef.” Dat is een boude uitspraak. Toch niet onbegrijpelijk, want veranderingen kunnen wel eens op weerstand stuiten. René: “De verwarming een graadje lager zetten? Daar wordt bepaald niet enthousiast op gereageerd, terwijl ik collega’s vaak genoeg in de winter in een T-shirt op kantoor zie. Wat is er tegen op een trui? Het ongezonde gefrituurde spul verbannen uit de kantine? Een lastig traject, terwijl het kán. Ik ben op een hogeschool in Vlaanderen geweest waar ze zeiden: ‘Bij ons staat de student centraal.’ Ik kwam in de kantine en wat zag ik: geen frituur. In België geen frituur! Het kán als je ervoor kiest.”

Hutje op de hei

Over één ding zijn René en William het sowieso eens. Het moet niet allemaal op een activistische, geitenwollensokkenmanier. Als gewezen geitenwollensokkenvrouw ben ik razend benieuwd waarom niet. William: “We willen niet met een vingertje wijzen: ‘O, jij gaat niet op de fiets naar je werk’. Dat is onze stijl niet. En het is ook helemaal niet meer nodig. Klimaatverandering, daar zijn de meeste mensen zich al van bewust. Met een kopje kruidenthee in een zelfvoorzienend hutje op de hei gaan zitten, moeten we niet willen. René: “Klopt. Wij kiezen de moderne aanpak, daarmee kunnen we studenten aanspreken. We moeten het sexy maken, boordevol innovatie en het mag ook leuk zijn! En zichtbaar, vooral zichtbaar! Als je op onze HAN-locaties komt, moet je het zien, proeven, voelen – aan alles.”

Luis in de pels

Maar hoe dan precies? Wat kan de integrale analyse die William nu uitvoert betekenen? William: “Een eenvoudige klus is die analyse niet; de HAN is groot en kent veel aspecten. Het is nu nog vooral afbakenen wat ik doe, ik ben nog wat zoekend zelfs. Maar het gaat komen tot prioriteitstelling, tot oplossingsrichtingen en tot een ontwerp. Als toekomstig change agent kan ik iets bijdragen, graag! Ik wil die luis in de pels wel zijn. Het is frappant dat door deze master ik al met heel andere ogen ben gaan kijken.”

HAN wil leren

René besluit: “Wij zijn heel blij dat William ons komt helpen. Natuurlijk, je kunt het zien als een minpunt dat we nog niet verder zijn. Maar de HAN stelt zich wel kwetsbaar op door deze analyse te laten uitvoeren. Toont zich bereid om te leren en om stappen te zetten die we volgens mij echt moeten zetten; we zijn het verplicht ten opzichte van onze studenten en het werkveld. Maar wat denk je ervan om een over een tijdje een vervolginterview te houden? Dat we concreter kunnen vertellen hoe de HAN duurzaamheid zichtbaar gaat maken?” Het lijkt mij een heel goed idee.

10 november 2020

Janet Steenhuis

Reacties

  1. 20 november 2020 door Patty Stadelmann

    Ik ben al nieuwsgierig naar het vervolg! Heel veel succes met deze mooie opdracht William. En dan veel succes aan ons allen om ons steentje bij te dragen bij de HAN!